W zaparowanym małym Świecie my

Niczym zbiegowie których szuka czas

Zmieniamy miejsca żeby zgubić trop

Nasze ślady

Nie myśląc ile każde szczęście trwa

Z dala od hałasu

Czasem obok tych co wiecznie śpią

Obok nienawiści, znieczulicy

Głupich spojrzeń...trosk

 

Zabija mnie ten stan

Zatruwa dzień

Tak chciałbym więcej dać

A daje mniej

 

No bo kto inny niż sam Wielki Bóg

Rozdawał karty żeby potem kpić

Parasol mostów który chował śmiech przed obcymi

Niech będzie tylko świadkiem naszych prawd

I choć czasem więcej złego niż dobrego

Mieszka w nas

Warto nie żałować każdej chwili

Chociaż wiem że i tak

 

Zabija mnie ten stan

Zatruwa dzień

Tak chciałbym więcej dać

A daje mniej

Niewiarygodnie przyspieszyło nagle krótkie życie

Nie zwalnia tempa chociaż

Miało na to kiedyś czas

Ja jak marionetka

Której życie jakiś marny aktor dał

Choć z widowni słychać głupie śmiechy

W nieporadnym tańcu gonię jego pęd

 

A kiedy zgasną po nas wszystkie światła

Spadnie kurtyna

I w teatrze nie zostanie nikt

Ja jak marionetka

Którą marny aktor rzucił teraz w kąt

Zaplątany w swoje długie sznury

Niepotrzebne.. porzucone coś

Nawet jeśli ktoś mnie zapamięta

Wspomni kukłę którą byłem tyle lat

Czasem Książe

Czasem nagi żebrak

Ale nigdy

Nigdy niewolny